Συχνές Ερωτήσεις

Οι πρώτες υποθέσεις τη δεκαετία του 1950 και του 1960 θεωρούσαν ότι η κυκλική της μορφή ήταν αστροβλήμα. Ωστόσο, λεπτομερείς επίγειες αρχαιολογικές... ή καλύτερα επίγειες γεωλογικές εκστρατείες με επικεφαλής τον Guillaume Matton και συναδέλφους του ανέλυσαν λεπτές τομές ορυκτών σε πολωτικά μικροσκόπια και ηλεκτρονικό μικροσκόπιο διέλευσης. Βρήκαν μηδενικά επίπεδα παραμορφωτικά χαρακτηριστικά (PDF) στον χαλαζία, καμία πολυμορφή πυριτίου υψηλής πίεσης, όπως ο κοησίτης ή ο στισοβίτης, και καμία κωνική ρωγμή. Η ραδιομετρική χρονολόγηση argon-argon έδειξε ότι οι αλκαλικοί πυριγενείς δακτύλιοι τοποθετήθηκαν πριν από περίπου 100 εκατομμύρια χρόνια, κατά τη διάρκεια της ηπειρωτικής ρηγμάτωσης.

Οι οπτικοί αισθητήρες (όπως το Landsat 9 OLI ή το Sentinel-2 MSI) είναι παθητικά συστήματα που συλλέγουν την ανακλώμενη ηλιακή ακτινοβολία στο ορατό, στο κοντινό υπέρυθρο και στο υπέρυθρο βραχέων κυμάτων. Απαιτούν φως της ημέρας και μπλοκάρονται από τα σύννεφα. Το SAR (όπως το Sentinel-1 ή το TerraSAR-X) είναι ενεργός αισθητήρας που παράγει τους δικούς του συνεκτικούς παλμούς ηλεκτρομαγνητικών μικροκυμάτων και καταγράφει τον χρονισμό και την ένταση του οπισθοσκεδαζόμενου σήματος. Διαπερνά τα σύννεφα, τη βροχή και τον καπνό και λειτουργεί εξίσου καλά στο απόλυτο σκοτάδι.

Οι επιστήμονες εφαρμόζουν μαθηματικούς φασματικούς δείκτες, κυρίως τον Κανονικοποιημένο Δείκτη Νερού (NDWI) και τον Τροποποιημένο NDWI (MNDWI). Το νερό απορροφά έντονα την υπέρυθρη ακτινοβολία βραχέων κυμάτων (SWIR) ενώ ανακλά το πράσινο φως. Το ξηρό έδαφος και τα αλατούχα κρούστα ανακλούν έντονα στο SWIR. Υπολογίζοντας τον τύπο (Green - SWIR) / (Green + SWIR), κάθε εικονοστοιχείο σε πλέγμα 10 έως 30 μέτρων ταξινομείται είτε ως νερό είτε ως ξηρά, επιτρέποντας σε αυτόματο λογισμικό να υπολογίζει τις επιφάνειες σε βάσεις δεδομένων χρονοσειρών που εκτείνονται από το 1972 έως σήμερα.

Οι περισσότεροι επιστημονικοί δορυφόροι παρατήρησης της Γης κινούνται σε ηλιοσύγχρονη τροχιά χαμηλής γήινης τροχιάς (LEO), σε ύψη μεταξύ 680 και 800 χιλιομέτρων πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας. Αυτή η συγκεκριμένη τροχιακή κλίση (συνήθως ~98 μοίρες) εξασφαλίζει ότι ο δορυφόρος διέρχεται από τον ισημερινό την ίδια ακριβώς τοπική ηλιακή ώρα σε κάθε πέρασμα (για παράδειγμα, 10:00 π.μ. τοπική ώρα), παρέχοντας σταθερές γωνίες ηλιακού φωτισμού και μήκη σκιών για συγκριτικές επιστημονικές μελέτες χρονικών σειρών.

Ναι. Γνωστή ως χαρτογράφηση παλαιοκοιτών, η διαστημική τηλεπισκόπηση με ραντάρ και με θερμική αδράνεια ανακαλύπτει τακτικά απολιθωμένα δίκτυα ποταμών θαμμένα κάτω από τη Σαχάρα, την έρημο Τακλαμακάν και την αυστραλιανή ενδοχώρα. Αυτά τα αρχαία ποτάμια συστήματα ρέουν κατά την Αφρικανική Υγρή Περίοδο (πριν από 5.000 έως 11.000 χρόνια) και τις πλειστοκαινικές βροχοπτώσεις. Το ραντάρ διαπερνά τις επικείμενες ξηρές άμμους και αποκαλύπτει τα χονδρόκοκκα χαλίκια και τα συμπιεσμένα ιζήματα που κάποτε επένδυαν τις αρχαίες κοίτες των ποταμών.

Η χωρική ανάλυση ορίζεται από την Απόσταση Δειγματοληψίας Εδάφους (GSD), δηλαδή την πραγματική επίγεια έκταση που αντιπροσωπεύει ένα μεμονωμένο εικονοστοιχείο. Για ανοιχτούς επιστημονικούς δορυφόρους, το Sentinel-2 προσφέρει GSD 10 μέτρων στις ορατές ζώνες, το Landsat προσφέρει 15 μέτρα στην πανχρωματική και 30 μέτρα στην πολυφασματική λήψη, ενώ οι εμπορικοί αστερισμοί μπορούν να διακρίνουν έως και 30 cm ανά εικονοστοιχείο, επιτρέποντας τον εντοπισμό μεμονωμένων οχημάτων και στενών ρηξιγενών κλιτύων.

Αποστολές όπως οι GRACE (Gravity Recovery and Climate Experiment) και GOCE χρησιμοποιούν ζεύγη δορυφόρων που πετούν σε σειρά, με συστήματα μέτρησης αποστάσεων με μικροκύματα ή λέιζερ που μετρούν την απόσταση μεταξύ των δύο σκαφών με ακρίβεια μικρού. Καθώς ο κύριος δορυφόρος περνά πάνω από μια πυκνότερη μάζα πετρώματος, επιταχύνεται ελαφρώς, ενώ ο ακολουθών δορυφόρος ακολουθεί. Όταν ένας αστεροειδής θρυμματίζει τον ηπειρωτικό φλοιό, όπως στο Chicxulub, μειώνει τη πυκνότητα του φλοιού, παράγοντας μια μετρήσιμη αρνητική βαρυτική βαθμίδα.